Palladowanie

Kąpiele do palladowania można podzielić na kąpiele, w których pallad znajduje się w kationie związków kompleksowych – typu Pd(NH₃)₄X₂, tj. związków amminopalladowych, i kąpiele, w których pallad znajduje się w anionie związków – typu Me₂PdX₄. „X” to: Cl, NO₂, NO₃, CN, OH, a Me – K, Na lub H.

Elektrolity te sporządza się z różnych substratów i najczęściej zawierają one dodatki różnych soli uzupełniających. Najczęściej nazywa się kąpiele do palladowania identycznie jak nazwa soli uzupełniającej użytej do jej sporządzenia. I tak, kąpiele amminochlorkowe i aminoazotynowe zawierające fosforany omawiane bywają jako kąpiele fosforanowe; kąpiele sulfaminowe są kąpielami amminoazotynowymi zawierającymi dodatek sulfaminianu amonowego itp.

Amoniakalne elektrolity szczególnie przy pH powyżej 8,0 silnie oddziaływają na powierzchnię niklu, miedzi i jej stopów. Aby to niekorzystne zjawisko wyeliminować zalecane jest wstępne srebrzenie lub złocenie.

Kwaśne kąpiele do palladowania, w przeciwieństwie do alkalicznych i słaboalkalicznych, charakteryzują się między innymi tym, że pracują przy rozpuszczalnych anodach. Tego typu kąpiele są łatwiejsze do prowadzenia. Powłoki osadzane z tych kąpieli wykazują jednak większą porowatość niż powłoki otrzymane z kąpieli alkalicznych. Kąpiele te umożliwiają osadzanie powłok do grubości 3 µm, gdyż przy większych grubościach osadzone warstewki palladu pękają i odwarstwiają się od podłoża.

Pallad-nikiel

Pallad można osadzać jako stop z wieloma metalami. Jednak uzyskanie jednorodnego stopu praktycznie uzyskuje się współosadzając pallad z niklem w szerokim zakresie zawartości niklu w powłoce ( 20-70% wag.).

Najczęściej nakłada się powłoki o zawartości 25% niklu:

Bardzo zalecana jest międzywarstwa złota lub srebra.